سرو فقط یک برنامه نیست؛ یک مسیر است.

بیشتر دانش‌آموزان پیش از آمدن به سرو، دست‌کم یک برنامه‌ی آماده را امتحان کرده‌اند و رها کرده‌اند. مشکل، اراده‌ی آن‌ها نبود؛ مشکل این بود که برنامه، آن‌ها را نمی‌شناخت.

سرو از همان‌جا شروع می‌کند: از شناخت. وضعیت تحصیلی، عادت‌های مطالعه، ساعت‌های واقعی آزاد و موانع شخصی هر دانش‌آموز نقشه‌برداری می‌شود؛ بعد هدف مشخص می‌شود و مسیری طراحی می‌گردد که با واقعیت زندگی او جور دربیاید. از آن نقطه به بعد، مسیر تنها نیست: هفته‌به‌هفته اجرا دیده می‌شود، آزمون‌ها تحلیل می‌شوند و برنامه بر اساس داده اصلاح می‌گردد.

نام «سرو» تصادفی نیست؛ سروِ همیشه‌سبز، نماد رشدِ آرام و پیوسته است. ما به همین شکل به پیشرفت نگاه می‌کنیم: نه جهش‌های نمایشی، بلکه رشدی که هر هفته دیده می‌شود و تا روز کنکور ادامه دارد.